گزارش صعود قله توچال به آهار ۹۳

 

بسم الله الرحمن الرحیم

برنامه صعود به قله توچال با قرار روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۹۳  ساعت ۱۷ میدان سربند آغاز شد. تعداد شرکت کنندگان در این برنامه ۲۰ نفر بود که سه نفر خانم می باشند و از این تعداد ۱۶ نفر از ابتدا تا انتهای مسیر را حضور داشتند. شرایط جوی در زمان برگزاری برنامه صاف و در برخی اوقات نیمه ابری همراه با دمای مطلوبی بود. متاسفانه در ابتدا چند نفر از همنوردان تاخیر داشتند که باعث شد به دو گروه تقسیم شویم. گروه اول پس از حرکت، مدتی بعد از ایستگاه تله سی یژ بالای ده پس قلعه در فروشگاه همنورد منتظر ماندند و با توجه به فاصله آن ها حرکت کردند و گروه دوم ساعت ۱۹ به فروشگاه رسید. لازم به ذکر است که آقای علیزاده در آن زمان در موقعیت پناهگاه شیرپلا زودتر زحمت کشیدند و اتاق برای دوستان گرفته بودند. پس از گذر از دو راهی اوسون حدود ساعت ۲۰ به پایگاه داوودی رسیدیم که در آنجا خانم دهقانی از همنوردان گروه که در ستاد اطلاع رسانی فعال هستند را نیز ملاقات کردیم. با تو جه به نزدیک بودن غروب آفتاب و روزه بودن عده ای از دوستان به مناسبت لیله الرغائب همانجا در کافه رجب تا اذان توقف کردیم و پس از افطار و اقامه نماز قسمت باقیمانده مسیر که صخره ای اما ایمن سازی شده با طناب و کابل و پله های فلزی می باشد را با هدلامپ ادامه دادیم. تا در نهایت گروه دوم در ساعت ۲۲ که زمان بسته شدن ورودی پناهگاه شیرپلا است پس از طی مسافت حدودا ۶ کیلومتر به آنجا در ارتفاع تقریبی ۲۷۰۰ متر رسید. در طبقه بالا دو اتاق اختصاصی مجهز به تختخواب برای گروه گرفته شده بود لذا با جمع شدن افراد در یکی از اتاق ها جلسه ای در رابطه با برنامه، ترتیب داده شد و توضیحاتی نیز درباره صعود تفتان مطرح گشت و سفره شام برپا شد. نزدیک ساعت ۲۴ بود که زنگ ساعت را برای اذان صبح تنظیم کرده و خوابیدیم.

نقاشی کمال الملک از نمای توچال

صبح جمعه ساعت ۵ دوستان بیدار شدند و پس از خواندن نماز به سمت یال غربی پناهگاه حرکت کردیم. اینجا حدود ساعت ۶ بود که در ابتدای مسیر توقف کوتاهی برای گرم کردن بدن داشتیم ضمن اینکه یک نفر که تازه رسیده بود به جمع اضافه شد و یک خانم و یک آقا طبق هماهنگی قبلی مسیر برگشت را در پیش گرفتند. و با تعداد ۱۸ نفر ادامه مسیر بر روی یال به سمت سیاه سنگ در شیب تند با حرکت مارپیچی (زیگزاگ) دو ساعت به طول انجامید، تا پس از ۲٫۵ کیلومتر در کنار جانپناه امیری در ارتفاع ۳۳۰۰ متری برای صبحانه توقف کردیم. هنوز ۲ کیلومتر دیگر و حدود ۶۰۰ متر ارتفاع باقی مانده. پس از گرفتن عکس دسته جمعی حدود ساعت ۹ پیمایش ادامه همان یال را شروع کردیم. در میانه راه چند استراحت کوتاه به صورت ایستاده داشتیم و به دشوارترین بخش راه رسیده بودیم. دو نفر آقایان که یکی از آنها صبح به ما پیوسته بود در این بین شرایط هم گام شدن با گروه را نداشتند، لذا با هماهنگی قرار شد تا پس از استراحت آهسته تر ادامه داده و با تله کابین برگردند. ساعت ۱۱ بود که با موفقیت به قله در ارتفاع تقریبا بیش از ۳۹۵۰ متر در کنار جانپناه رسیدیم و همنوردان بدون مشکل در شرایط جسمی و روحی مناسبی بودند. درآنجا لحظاتی توقف و استراحت و تماشای نمای شهر و کوه ها و دره های اطراف و گرفتن عکس داشتیم. رو به جناح شمالی قله از در سمت راست یال فرعی آهاربشم و در سمت چپ یال به قله قزقونچال و در شانه غربی مسیر شهرستانک از کنار قله شاه نشین مشخص می باشد.

با صلاحدید آقای دلنوا به سمت هتل توچال در شمال غرب قله حرکت کردیم و از کنار تله کابین توچال با تله سی یژ به سمت پایین پیست توچال سرازیر شدیم. مدتی برای استفاده از سرویس و گرفتن وضو و صرف چایی طی شد تا نزدیک ساعت ۱۳ حرکت را در برف به سمت انتهای پیست ادامه دادیم. با توجه به ارتفاع برف حرکت کند و انرژی بر بود و از سمت غربی قله قزقونچال به داخل برف چال نسبتا عریضی رفته و قسمت خشکی در میان برف ها ما را به سمت خود کشاند که پس از ساعتی، استراحتی داشته و عده ای فرصت را برای خواندن نماز مغتنم دانستند. در ادامه پس از گذر از زین اسبی انتهای این منطقه در ارتفاع ۳۵۰۰ در ساعت ۱۵ به شیب سنگینی به سمت پایین مواجه شدیم که بخش هایی از آن خشک و قسمتی برفی بود. چند نفر از همنوردان که چندی پیش در دوره کارآموزی برف با انواع سُر خوردن و ترمز در شیب آشنا بودند مسیر برف را انتخاب کرده و ۵۰۰ متر ارتفاع را با مسافتی نزدیک به یک کیلومتر با استفاده از تکنیک های سُر خوردن به پایین میروند و تا رسیدن بقیه گروه، با آتش لباس های خود را خشک میکردند!

پس از استراحت ساعت ۱۶:۳۰ با گروه به سمت پایین با شیب کمتر حرکت کرده و گاهی دوستان به چیدن گیاهان در مسیر مشغول میشدند تا پس از ساعتی در دشت سکوت در کنار رودخانه کوچکی که حاصل از آب شدن برف ها بود برای خوردن ناهار و لذت از طبیعت نیم ساعتی متوقف شدیم. مسیر را به سمت شمال و انتهای دشت که گوسفندسرا دیده میشد ادامه دادیم و پس از گذر از مسیر پاکوب بالای دره به شکرآب نزدیک شدیم. مسیر بالایی باغات را که شیب چندانی نداشت انتخاب کرده و با انحراف به راست به دره منتهی به میانه دو یال جبهه شمالی توچال رسیدیم و به سمت مسیر آهار سرازیر شدیم. نزدیک غروب بود و مسیر صاف و همواری را از کنار باغ و بالای رودخانه میپیودیم تا ساعت ۲۰:۳۰ به دو ماشین ون منتظر در میدان آهار در ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متر رسیدیم. با رسیدن همه افراد گروه و هماهنگی برای توقف در لواسان برای خوردن بستنی، ساعت ۲۱ خودرو ها به سمت جاده فشم لواسان حرکت کردند و با توجه به تعطیلی این روز جاده دارای ترافیک سنگینی به سمت تهران بود و ما حدود ساعت ۲۲:۳۰ به گردنه قوچک رسیدیم. ماشین دیگر که قرار بود بستنی بدهد هم پیچوندند خودشون تنهایی صفا کردند…!

پی نوشت:

اول: توضیح در مورد این قسمت پی نوشت این است که اشاره به برخی موارد در متن گزارش نمیگنجند لذا اینجا مختصرا بیان می کنم.

دوم: این مرتبه ترجیح بر این شد که پرداخت به گزارش به هدف آنچه باید باشد یعنی محتوای فنی نزدیکتر شود و از داستان نویسی و حاشیه پردازی دوری شد.

سوم: تشکر از برادر عکاس چکنی که علیرغم سنگینی برنامه انرژی بیشتری صرف ثبت لحظاتمان کردند.

چهارم: بد نیست اشاره کنم به فروشگاه همنورد در مسیر دربند که ساعتی آنجا مهمانشان بودیم و مدیریت آن حاج آقای آبشاری و فرزندشان لطف ویژه ای به گروه سلام همنورد و اعضا آن دارند.

پنجم: تبریک به بردار رشید و دوستشان که در این برنامه رکورد تاخیر را شکستند و در تاریکی شب خود را به پناهگاه رساندند و به یکی از ماشین ها هم بستنی نداند. اسامی جهت جبران محفوظ است.

شش: درود و فاتحه برای کمال الملک که وقتی بیشتر ازش خوشم آمد که نقاشی آبشار دوقلوش را اولین بار در کاخ گلستان دیدم و بعدا نقاشی های توچال را که با دقت خاصی سعی کرده ارتفاعات را ترسیم کنه. من سعی کردم با شبیه سازی اون زاویه با نقشه های ماهواره ای این آثار را مقایسه کنم. بد نیست دوستان نقاش گروه هم در این رابطه نظر بدند.

هفتم: آمادگی صعود تفتان بهانه ای بود برای اجرای این برنامه که به دلیل مناسب نبودن شرایط فعلی منطقه مهیا نشد و تنها خاطره این برنامه سهم ما شد که البته به تنهایی ارزشمند بود و شخصا مدت ها بود که در پی آن بودم و به پیشنهاد یکی از دوستان و تمایل سرپرست اینبار این اتفاق رقم خورد. امید است که باز برنامه های مشابهی برای صعود و فرود قله توچال از مسیرهای متفاوت داشته باشیم.

بخشی از هزینه های این برنامه به ازای هر نفر هزار تومان جهت کمک به خانواده ای نیازمند اختصاص و به حساب خیریه همت واریز شد.

دوستان در صورت تمایل به اطلاع از شرایط این خانواده و نتیجه این مشارکت می توانند به لینک های زیر مراجعه نمایند.

درد «قدرت» و «نعیمه» در بهشت پنهان ——-> گزارش مهربانی

 

 

| گزارش تصویری برنامه |

 

ســـــــــلام همنـــــورد